| |
|
| |
|
| |
| |
Deel 1: een korte historiek |
|
|
Linkhout is een typisch Kempische gemeente in de Demervallei met de onverzettelijkheid die haar eigen is. Ook in de voetbalsport kwam dit tot uiting.
Volgens annalen is WS Linkhout gestart in 1938. Op een zondagvoormiddag na de Hoogmis werden in't café van Richard Pluymers de koppen bij mekaar gestoken.
Die van de Sparta - ze voetbalden reeds in de zandkuil van Luyten - kwamen met de vraag om eens tegen het Dorp te voetballen. Dit eerste Linkhoutse treffen vond plaats in de wei aan "Tist" bij de Demer. En de overwinning smaakte zoet, heel zoet.
Het recht op revanche werd gelicht en van het één kwam het ander.
Uiteindelijk werd besloten om een eigen ploeg op te richten en de draad van de "White-Star" - een kortstondige ploeg in de jaren dertig - werd terug opgenomen.
Henri Vandevenne werd tot voorzitter gebombardeerd, "Genneke" Mechelmans was tezelfdertijd speler en bestuurslid.
De oprichting van White Star Linkhout werd druk besproken in de gemeente. Zondag na zondag werd er gespeeld tegen "de Harp" van Tiewinkel,
tegen "Moedig Vooruit" van Halen en tegen "Traplust" van Meldert.
Er werd gewonnen, er werd verloren, maar de vlam brandde. |
| |
Derby Linkhout - Halen
Een talrijk opgekomen publiek stond met één voet op het veld om zeker niets te missen |
| |
De uitrusting verbeterde van match tot match. Er werd een nieuw terrein gezocht en uiteindelijk gevonden langs Victor Valy.
Met man en macht werd er gewerkt om het terrein speelklaar te krijgen. De haag werd uitgekapt, het plein genivelleerd en met
draad afgespannen.
Dit werk geschiedde met vereende krachten en met veel enthousiasme. Men besloot te starten in de Vlaamse voetbalbond.
En of er gespeeld werd!
Van trainingen was er toen geen sprake, maar met eigen voetbalschoenen en lange broek werd ontelbare keren op de goal geschopt.
De ploeg bestond voor het grote deel uit twee grote families: Colemont en Vandenhove. Toch kenden ze al vlug talrijke supporters en werden
de successen tegen omliggende dorpen opgestapeld.
Onder de mobilisatie werden enkele memorabele wedstrijden voor de eerste plaats gespeeld tegen ondermeer Valvekens Hasselt
en Hogerop Stevoort.
In 1942 werd dan overgestapt naar de Belgische voetbalbond.
In 1963 kenden "de Sterren" een periode van hoogkonjunktuur.
Kandidaatkampioen in tweede provinciale, maar de beslissende match tegen Stal werd op de valreep verloren.
Taxandria Kwaadmechelen haalde de titel binnen.
De volgende jaren werd de ploeg verder uitgebouwd en werd er een volwaardig bestuur gevormd.
In 1965 werd een kantine gezet, een verdere stap naar financiële onafhankelijkheid.
Steeds werd er met veel inzet gespeeld en met enthousiasme gestreden om de punten.
Een sportief hoogtepunt betekende voorzeker het verblijf van drie jaren in eerste provinciale.
De vereniging evolueerde naar een moderne club met ondermeer een jeugdbestuur met meer dan 100 spelers.
Deze jongelui zijn volledig uitgerust, en worden door bereidwillige trainers voorbereid op de wedstrijden.
Wat een verschil met 60 jaar geleden!!
Uiteindelijk blijven de sportieve prestaties, de kameraadschap en de clubliefde de doorslag geven... |
Deel 2: anekdotes uit de periode 1958-1973 (door Martin Mechelmans) |
|
|
Ze durven nogal wat vragen, die van het bestuur van White Star Linkhout!
Een 50-plusser zou anekdotes moeten neerpennen over de periode 1958-1973, dus van een paar eeuwen geleden!
Precies of ze dit in dit koppeke van 54 jaar oud nog allemaal even mooi op een rijtje staan, of er in dat even oude bolleke nog geen gaatjes
voorkomen in de grijze massa (ze noemen dat ook gruyère-verschijnselen).
Maar goed, die lieve mensen die u vroeger de kans hebben gegeven om de mooiste sport aller tijden -het voetballen- te bedrijven, kunt ge toch
niet op hun honger laten zitten of ontgoochelen.
Dus koppeke goed schuin houden, oogjes dicht, even geduld en ... daar komen ze dan aangehuppeld, beetje bij beetje: beelden over die
15 prachtige makkers, mooie herinneringen en ervaringen... Zoals...
Het tekenen van de aansluitingskaart, dankzij nonk Gèneke die zijn moeder zaliger uiteindelijk toch duidelijk kon maken dat de Red Star al lang
niet meer bestond en men te Linkhout alleen bij de White Star kon voetballen.De eerste match bij de reserven, tegen Zelem, het eerste doelpunt op aangeven van Jef Boets, nog wel met een gewone hoge schoen en met een
versleten "plastron" rond de nek (vergeten uit te doen...). De overstap naar de eerste ploeg en daar mogen aantreden met kleppers als voetbalmeester Paul, Guy, Roger, Jefke...De mentaliteit van toen: uit de eerste ploeg vliegen omdat ge slecht speelde, van ontgoocheling ook nog grommelen tegen het bestuur, bij de
reserven aantreden tegen Viversel en daar uit "kolère" tegen de "topploeg" een reuzematch (hmmm) spelen, zodat ze u wel terug in de eerste ploeg
moesten opstellen en ge een gevestigde (nogmaals: hmmm) waarde werd.
De geleidelijke integratie in de ploeg, de kennismaking met nieuwe spelers (ook met "buitenlanders" zoals Lanssens, Kenis, Nilis, Jaenen...),
andere trainers, de bestuursleden, de supporters, de tegenstrevers... eigenlijk stof genoeg om uren over te praten, als dat koppeke... |
| |
|
| |
De accomodaties en toestanden van de eerste jaren, vooral dan in het zuiden van Limburg: om nooit te vergeten!
Koeien die een uur voor de wedstrijd nog van het speelveld werden gehaald: ook toen al werd het mestdecreet met de poten getreden.Zelfs bij vriesweer: waspartijen buiten, in een waskom met juist voldoende water om de nog niet zo brede borstkas, de toen nog scherpe knieën
en de reeds flink ontwikkelde voeten proper te krijgen (de rest was voor een andere keer)!Gelukkig werden de tijden geleidelijk beter, ook te Linkhout waar we een prachtige kantine kregen en kleedkamers met stortbaden zodat we,
met "vier op een rij", er ons met eigen ogen konden van overtuigen dat het wel degelijk allemaal mannen waren die in het elftal werden opgesteld... En dan waren er de speciale wedstrijden:- De echte derby's met veel sfeer, vooral als het ging tegen Halen en Zelem, de "eeuwige vijanden". Strafste uitslag, dan nog wel in hetzelfde seizoen:
Linkhout - Halen 7-1
Halen - Linkhout 7-1
Tegen de ploegen uit "De Kempen" kon er goed voetbal geleverd worden, tegen die van Zuid-Limburg werd er nogal eens hard van leer getrokken
en vooral die "wapenfeiten" bleven het best in de herinnering bewaard... Denken we maar aan:
- Gingelom, toen een aantal Linkhoutse titularissen omwille van "prullen" tijdens de thuismatch hun kat stuurden en enkele beloftevolle jongeren
de "eer" kregen aan te treden in het 1ste elftal. André Colemont had toen snel door dat zijn ruige tegenstrever een maatje te groot was voor
hem en stond, "edelmoedig" als hij was, zijn plaats af aan nieuwkomer Jos Wouters, die onmiddellijk aan de lijve ondervond dat er op de wereld
zachtere schepsels rondliepen dan sommige voetballers.
- 's Herenelderen, waar na een woelige match Jefke Vanhamel, tussen twee rijen vijandig gezinde plaatselijke supporters, "rustig"
naar de kleedkamers trok, met de voetbalschoenen in de hand, ofwel om beter te kunnen kloppen ofwel om sneller te kunnen gaan lopen.
Wij weten het nog altijd niet.
Doelwachter "De Pek", de dapperste aller tijden, pakte het anders aan. Hij verscheen met ontblote borst (maar wel met voetbalschoenen aan,
dit om een betere "trap"-techniek te kunnen demonstreren) als een echte Rambo in de deuropening en nodigde de "vijand" vriendelijk uit over te
gaan tot de actie. Actie die er gelukkig niet kwam...
- Landen, waar de scheidsrechter (uit Lummen!!) Linkhout steeds benadeelde, met als gevolg dat die van Landen er het jaar nadien in de
Beker van België (jawel!) te Linkhout duchtig van langskregen van 11 "giftige" thuisspelers. WS Linkhout was in ere hersteld en de ploeg mocht,
in dezelfde beker, spelen tegen het gereputeerde Westerlo. Die wedstrijd werd verloren, maar dat was bijzaak...
- Neeroeteren, waar we in een vijandige sfeer, op een onbespeelbaar veld, om tijd te winnen het leder steeds maar in de naast het terrein
lopende beek "pompten". Na de match, daar hadden we niet tijdig aan gedacht, moesten we allemaal terug naar de bus via een smal bruggetje,
over diezelfde beek, langs een "erehaag" van plaatselijke supporters... Gelukkig had Neeroeteren gewonnen!
- Viversel, waar de scheidsrechter (weer diezelfde Lummenaar) Linkhout zo op de heupen werkte dat stoere Bèr Grauls hem na de match ongezouten
zei dat "hij hem de volgende keer met zijn ... (= synoniem van prullen) in het kanaal zou schoppen" als hij Linkhout nog zou tegenfluiten.
Er kwam geen reactie van de fluitenier!
- Linkhout - Beverst, toen Dirix van Beverst zolang "de treiteraar" uithing tot Roger Hermans hem "aanpakte", met als resultaat dat
beiden naar de kleedkamer mochten. Maar daarmee was de story nog niet af. Roger ging uit de bol en achtervolgde Dirix, die op de vlucht sloeg.
Iemand van het bestuur riep: "Houd hem (hij bedoelde Roger!) tegen". Doelwachter Robert Wouters begreep het verkeerd en "pakte"
in zweefvlucht de arme Dirix... zodat Roger toch nog aan zijn trekken kwam...
- Linkhout - Stevoort, toen Roger Rodet de door de scheidsrechter getoonde rode kaart afpakte en wegmoffelde, waardoor wij in Hasselt voor
de vierschaar mochten "optreden" en ... toch ongestraft bleven "omdat de dader niet gekend was". Naar het schijnt heeft Roger Hermans
ons toen "gered" : goede relaties met de officiëlen komen soms toch wel van pas!
OMKOOPAFFAIRES? Nooit van gehoord in Linkhout! Alhoewel...Sommigen zeggen dat er in de haag, achter de oude kleedkamers, al "pissend" de overwinning werd geregeld tussen een Linkhoutse speler en de
scheidsrechter. Van p(l)assende oplossingen gesproken!Sommigen zeggen dat Wellen VV ooit aan Linkhout geld beloofde om Wellen SK te kloppen. Het lukte niet en Wellen VV verloor zelf van Zolder...Sommigen zeggen...Er zijn nog andere "ongelukkige" dingen gebeurd, maar denk nu niet dat die van "Linkhout 1958-1973" zware gevallen waren. Neen, wij waren
echt heel brave jongens die voetbal trachtten te spelen en ook veel knappe dingen toonden.Ooit gehoord van de Zilveren Wimpel?
Dat was een initiatief van "Het Nieuwsblad", dat de ploeg beloonde die voor de betrokken speeldag de meeste doelpunten scoorde.
Die ploeg ontving een mooie wimpel en de club kreeg een premie van 500 frank per gemaakt doelpunt.
WS Linkhout moet toen steenrijk geworden zijn.
Wij haalden minstens drie maal die wimpel binnen, waarvan één keer tegen chakkebroek waar wij 18 potten lukten.
"Het Nieuwsblad" heeft dan ook
heel snel het systeem veranderd en de maximumpremie herleid tot 5.000 frank.En dan dat seizoen 1962-1963: "bijna" kampioen!
Na een rotstart werden we leider in 2de provinciale en stevenden rustig naar de titel. Toen vroren we maandenlang vast in de sneeuw, waren
het ritme kwijt en pakten nipt naast de begeerde titel. Die moesten we aan Taxandria laten, ondanks een complete afstraffing van die concurrent
in de slotmatch van de competitie te Linkhout, match die we met veel glans wonnen met 5-2. Om gelijk welke bal, die in de omtrek kwam,
kapot te bijten van kolère! En dan zei nonk Frans nog dat "ze ons hadden laten winnen"!!!Dus geen titel voor "White Star Linkhout 1958-1973" ..., WEL één keer "afgevallen", maar dat lag aan de arbiters!!!!
Er is misschien wel één en ander vergeten, maar dat vertellen wij later wel, bijvoorbeeld als KWS Linkhout 100 jaar bestaat... of als de veteranen "KONINKLIJK" worden. |
| |
Van vierde naar derde (1974-1975)
Ontvangst op het gemeentehuis. |
| |
Deel 3: "en even waanden we ons in de hemel!" |
|
|
Het zat Leten niet mee.
De laatste matchen van het seizoen 1976-1977 moest hij niet alleen rekening houden met veel gekwetsten, maar zelf kwam er heel wat
oppositie op zijn beleid, wat wil je ook wanneer zowat alles wat maar kan, begint tegen te steken.
En Linkhout degradeerde ook.
Na een opflakkering van twee jaren werd terug aangeknoopt met 4de provinciale, een reeks waar je eigenlijk niets hoorde te zoeken.
Gras was er allang niet meer! Uit de lokale aanhang werden grensrechters gekozen die prat gingen op hun objectiviteit, gewassen werd er uit
kommen waar het zweet van de vorige week nog aanhing, en met een beetje geluk had de kaartjesknipper van dienst, vier koppels en een
paardekop langs zijn kassa zien passeren.
Het bestuur van de gesternden bleef echter niet met de pakken zitten, want er was toch licht aan het einde van de tunnel, zoals een latere
premier terecht opmerkte.
Een veel belovende lichting bood zich aan met in elke linie een uitschieter en Diest als hinterland werd duchtig afgeschuimd. De lokale
jeugdclub aldaar bood perspectieven.
Nu moest er nog iemand komen die de lijnen hoorde uit te zetten en die werd er gevonden in de persoon van Willy Vanderstukken.
Nieuwe bezems vegen goed, brengt ons het spreekwoord, maar dit was toch een bezem met een heel speciaal soort haar.
Voor de eerste maal werd het zuiver amateurisme tot een knieval gedwongen. Willy was bezeten door het voetbal en probeerde zijn
grote voorbeelden die hij ' s zaterdags op ARD aan het werk zag, te kopiëren.
Sokken werden opgetrokken, bloes in de broek, op tijd op de training en 's zaterdags werd er om 10 uur in bed gekropen. Haren hoorden zelfs
gekamd te zijn en dat voor jongelui die zich wentelden in naweeën van de sixties. Hier en daar was er "een weirdo" die er problemen mee had,
maar de basiself voelden zich gesteund in hun eventuele droom om het toch misschien waar te maken.
Willy hield enkele basispionnen over en vulde zijn raster in met het eindproduct van een juniorenlichting met Thijs als hoofdpion. En wat
iedereen verwachtte, gebeurde dan ook.
WS speelde kampioen!
Het team van Vanderstukken schoot als een TGV naar 3de en de basis van een schitterende reeks was gelegd met bovenop een
hechte band tussen de jongeren onderling.
Het eerste jaar in 3de was er eentje waar verder werk werd gemaakt van het opbouwen van Linkhouts dreamteam en het jaar daarop was
het weer van dat.
Vanderstukkens team liet geen spaander heel van de tegenstanders en 2de provinciale was een feit. |
| |
|
| |
Jongens, dit is dan de absolute max.
Het serieuze werk komt er nu aan. Ineens werd je voor wat voller aangezien. Lijnrechters bevolkten het terrein. Sjarel was zijn vlag kwijt,
maar hij was de enige die daar rouwig om was.
En waar je ergens in de purperen heide verdwaalde, kwam je wel iemand tegen die in het Belangske had gelezen waar Linkhout lag.
In tweede werd even gepauzeerd. Vanderstokken werd aangelokt door Herk-de-Stad en voor Benny Thijs was de lokroep van het
nationaal voetbal te zwaar.
Einde van een hoofdstuk en de pessimisten lieten hun stem nadrukkelijk horen. Hier en daar klonk een weerbarstige weerklank "dat het liedje
niet lang meer zou duren". Maar dat was duidelijk buiten het bestuur en een toekomstige waard van Schulen gerekend.
Etienne Orens werd aangetrokken en ontving een degelijk uitgebalanceerd elftal dat hij in zijn tweede jaar verder kon uitbouwen.
Het professioneel denken was niet te stuiten. Elf beroeps betraden het plein. Handje in de lucht - je moet denken aan de achterban - reporters
rond het plein en 's avonds om zeven, de uitreiking van de oscar.
Op de training was er een nooit geziene weelde. Regelmatig zaten beide kabines barstens vol en nu en dan dook er zelfs een supporter op die
kwam kijken naar de krachtoefeningen en dergelijke.
Een harde kern handhaafde zich zelfs na training en de pint die eventueel teveel gedronken werd, werd er twee dagen later met
evenveel overtuiging terug uitgezweet.
De wedstrijden die Linkhout speelde, werden massaal gevolgd. Verplaatsingen per bus - het eigen vervoer werd een beetje gespaard na enkele"perte totals" - . Je hebt altijd van die mannen die meer naar links kijken dan recht voor hun neus.
Er gingen zelfs stemmen op om op afzondering te gaan, maar toen ze frieten bij de steak gaven, twee uur voor de wedstrijd, werd de
schroef een beetje teruggedraaid.
De transfermarkt was vruchtbaar geweest. Eddy Verheyen en Eric Mocsnik werden aangetrokken en enkele inboorlingen vielen in
Tienens schoot.
In de voorseizoensperiode werd er tegen Herk FC gespeeld en met een beetje geluk weliswaar, werd van de 1ste provincialer gewonnen.
Vanderstukken at die avond zijn klak op en de kiemen van een vruchtbare oogst waren gezaaid.
Na een zwakke openingsmaand - onze gesternden beten tweemaal in het stof op vier wedstrijden - werd er terug aangeknoopt met
enkele overwinningen. Ze smaakten zoet! Zo zoet zelfs dat er werd gedraaid met twee punten voorsprong. Enkel door een onfortuinlijke en
pijnlijke administratieve vergissing werd er nog wat twijfel in de lokale rangen geslagen.
De lol kon niet op en toen Bokrijk als rechtstreekse tegenstander de livieten werd gelezen, was het hek van de dam. Linkhout naar 1ste provinciale!
Verdorie, wie had dat ooit kunnen denken? Het was bijna een droom! Tegen de grote jongens aantreden, grote en mooie pleinen, publiek en pers, allé,
de spielerei was voorbij.
Het grote werk kwam eraan en enkelen droomden nog verder. Eindelijk werden we voor vol aanzien. En de glorie straalde op iedereens gezicht,
van miniem tot senior! Allen deelden mee in de euforie!
We begonnen te rekenen. Tegen Herk 4 punten, dan hebben we er nog twintig nodig. Moet te doen zijn en ons vel duur verkopen!
En het waren wedstrijden om nooit te vergeten.
Herderen, dat pas uit bevordering kwam, kwam niet verder dan 0-0 op eigen veld. "Linkhout, een versterking voor 1ste provinciale",
blokletterde het Belang!! Van publiciteit gesproken. Het Belang heeft nooit zo'n omzet gehad in onze streek. |
| |
|
| |
Na een maand voetbal stonden de gesternden op een gedeelde derde plaats en hadden ze reeds ruim de maat genomen van Veldwezelt.
Een pandoering van 5-2.
En we begonnen al verder te zweven. Enkelen hadden reeds opmerkingen over de verre nationale verplaatsingen, maar respectievelijk Wellen SK
en Genoelselderen, de medestijger, brachten ons terug met beide voeten op de grond. Er moest geknokt worden en dat gebeurde ook.
Van Eksel, Koersel en Hechtel werd vlot de maat genomen, de andere punten werden met veel bloed, zweet en tranen vergaard.
De tweede ronde startte met een deftige inzinking. Slechts twee wedstrijden voor het einde was Linkhout mathematisch zeker van het behoud.
Het eerste seizoen in 1ste provinciale werd afgesloten met zelfs een matig doelpuntensaldo.
We schrijven ondertussen 1984
Etienne Orens, Mocsnik en Verheyen zochten andere oorden op en werden vervangen door Stals en Jehaes. Jan Dilissen, ex-speler van FC Diest
en inwoner van Linkhout versterkte de rangen als speler-trainer. Hij kwam het triumviraat vol maken. En het was onmiddellijk prijs. Eerste wedstrijd:
Herk - Linkhout 0-1. Dirk Knuysen op een diefje, maar de twee punten verhuisden naar de andere kant van de Demer. Willy Vanderstukken,
ondertussen 4de jaar trainer bij Herk FC, startte zijn diner met trainingsvest. En daar bleef het niet bij. Herderen, Hamontlo, Koersel en
Hechtel liepen hun tanden stuk en Linkhout draaide met drie punten extra.
Onmiddellijk werd opnieuw de maat genomen van Herk. 1-2, met de gelijkmaker en de winning-goal in de laatste twaalf minuten.
Van suspens gesproken! Willy at die avond zijn trainingsbroek op.
De gevreesde inzinking nam geen dramatische proporties aan en bekervoetbal was het resultaat op het einde van het seizoen! Een gedeelde
5de plaats met 11 winningmatchen, het zijn er niet velen gegeven.
Linkhout ging zijn derde seizoen 1ste provinciale in. En dat seizoen was maar 6 minuten oud, toen Bullens de eerste maal de netten bolde.
In Lummen werd een punt gehaald, en de wedstrijden tegen Melveren en Hechtel werden ook met puntenwinst afgesloten. En toch waren
de eerste tekenen van een verval zichtbaar. Er was minder enthoesiasme, de kameraadschap taande een beetje! Wat wil je ook? De basis
bestond nog steeds uit diegenen die uit vierde kwamen en na zoveel jaren komen in de sterkste bomen wat barsten.
De roes van de groei was verdwenen en enkelen hoorden zich bijwijlen naar het voetbal te slepen. Dat wreekte zich. Rotem nam thuis
de maat van onze jongens en Veldwezelt, Helzold en Zepperen duwen Linkhout verder in de degradatiezone. Er werd gedraaid met 3 punten
voorsprong op de rode lantaarn en de inzinking moest dan nog komen.
En ze kwam er ook. In Hechtel ontvingen we die mijnlamp en buiten enkele "haasje-over" pogingen met Maaseik en Veldwezelt,
was het datzelfde Hechtel, samen met Melveren, dat ons vergezelde naar lagere regionen. Het begin van onze vrije val. Enkel de
wedstrijd tegen Herk kon nog even onze harten verwarmen. Voor de laatste keer kregen de rood-groenen de rekening gepresenteerd,
4-0 was ditmaal de balans.
Henk droop af, met als enige hoop dat hun zwarte beest andere contreien dan de hunne onveilig gingen maken en die avond at Willy de rest
van zijn uitrusting op.
De vette jaren waren voorbij, de mindere jaren volgden. De geschiedenis herhaalt zich telkens en we kijken uit naar eenzelfde periode van
hoogconjunctuur die ooit nog wel eens op komst is.
Voor enkele jaren liep Kermt met hetzelfde syndroom rond en nu spelen ze in bevordering. En als dat treintje éénmaal begint te lopen,
dan zit alles wel mee. Supporters dagen met trossen op, de kantine zit volgeladen, de kassa rinkelt.
Een heel dorp, hand in hand, sfeer te over!
Jongens, wat houdt je tegen? |
Deel 4: de jeugdwerking |
|
|
Op 22 mei 1988 werd er - om het hoofdbestuur te ontlasten - een jeugdbestuur opgericht.
Onder impuls van Robert Quintens, die tot eind 1992 voorzitter bleef, werd deze groep uitgebreid tot een volwaardig bestuur met
een tiental leden.
Door het hoofd- en jeugdbestuur werden wel degelijk overeenkomsten op papier gezet die nu nog altijd gelden.
Voor een degelijke werking van het jeugdbeleid werden er tal van activiteiten op touw gezet en telkens met succes afgesloten. Eén van de
grote kaskrakers is voorzeker het biefstukfeest dat jaarlijks honderden mensen op de been brengt.
Door de goede werking zijn er toch al enkele jeugdspelers tot ontplooiing gekomen en kunnen ze wedijveren met de groten.
Een goede jeugdwerking is onontbeerlijk voor het huidige voetbal. Belangrijk is zeker jonge mensen opvangen en hen zowel een
degelijke individuele, als groepsgerichte opleiding geven in een gezonde en ontspannende omgeving.
Momenteel is er een samenwerking tussen de jeugdploegen van KWS Linkhout, SK Meldert en Eendracht Zelem. |
Deel 5: de veteranen |
|
|
In de zeventiger jaren ontstond er een trend tot recreatiesporten. Enkele ex-spelers van WS Linkhout, en de toenmalige
voorzitter Roger Brughmans, richtten toen een veteranen-voetbalploeg op, samen met andere ex-spelers en liefhebbers die de voetbalsport
een warm hart toedroegen.
In september 1976 gingen zij van start met Roger Hermans als voorzitter-speler, Viktor Germeys als ondervoorzitter, Roger Brughmans als
secretaris-kassier en deze ploeg startte eveneens met een speler-trainer, met name Martin Mechelmans.
Andere vedetten uit die tijd waren onder andere André Boets als doelwachter die snel zijn plaats afstond aan Willy Reynders. Verder
Henri Germeys, Louis Camps, Albert Camps, Guido Vandenhove en vooral niet te vergeten twee ingeweken "buitenlanders" Edmond Van Rossum
en Marcel Van Rompay. Waarschijnlijk hebben we enkele namen vergeten, maar in de loop van de jaren kreeg deze ploeg, vanaf 1980 onder de
leiding van Ludo Claes en Hugo Wouters, een vaste kern van spelers die tot op heden, nog actief zijn. Basisidee gold en geldt nog steeds:
iedereen gelijk behandelen, en iedereen speelt, zelfs indien een betere ploeg zou kunnen worden opgesteld.
Begin van de jaren tachtig veroverde deze ploeg de grootste successen met onder andere tweemaal de beker recreatievoetbal Groot Lummen,één seizoen met slechts twee nederlagen, uit 38 wedstrijden. Niettegenstaande de veteranen geen competitie spelen, heerst er bij ieder de
goede geest van steeds te willen winnen zoals het een goede sportman past.
In de loop der jaren gingen de veteranen zelfs internationaal spelen. In Vlatten-Heimbach (Duitsland) wonnen ze
zelfs tweemaal de tornooibeker... |
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
© KWS Linkhout
|
|
|
